Vetrouwen

Regelmatig krijg ik de vraag; ‘heb je vertrouwen in de hulpverlening? Vertrouw je jou hulpverleners? Vaak wordt daar nog aan toegevoegd; vertrouwen is zo belangrijk! Ik begrijp deze vragen, maar toch roepen deze vragen bij mij ook de nodige weerstand op. Waarom?

Nou, mijn hulpverleners zijn geen Superman of Mega Mindy. Vertrouwen in hen is belangrijk, maar vertrouwen hebben in mijzelf is zoveel belangrijker. De afgelopen twee weken ben ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik weet weer hoe het is om het vertrouwen in mijzelf volledig kwijt te zijn. Het is eng om het gevoel te hebben dat je jezelf en je gedachten niet kan vertrouwen. Het vertrouwen wat ik in de afgelopen vier maanden opgebouwd had, was in korte tijd weer totaal verdwenen. En dat is eng, en eigenlijk gewoon zwaar klote. (Om maar eens even niet zo netjes te zijn 😉 )

En nu, nu moet ik het vertrouwen in mijzelf weer terug vinden. Het vervelende is dat ik wel duizenden gedachten schema’s ik kan vullen. Ik kan duizend redenen bedenken waarom ik wel op mijzelf zou kunnen vertrouwen, maar er zit zo’n enorm gat tussen denken en voelen. Ik kan het mooi vertellen, maar ervaar het niet. Ik zal dus opnieuw stapje voor stapje moeten ervaren dat ik mijzelf kan vertrouwen. Door weer alleen in Zwolle te zijn. Door opnieuw te ervaren dat ik sterk genoeg ben om hulp te vragen op momenten wanneer dat nodig is. Ga zo maar door… ik zal zoveel stapjes die ik de afgelopen maanden genomen gezet heb weer opnieuw moeten zetten. Om te ervaren dat ik het kan, stappen maken, dat ik er toe doe, hulp mag vragen en ga zo maar door.

Dus vertrouwen in mijn hulpverleners is fijn, maar vertrouwen op mijzelf is zoveel belangrijker. Zonder dat kleine beetje vertrouwen in mijzelf kunnen mijn hulpverleners praten als brugman, maar dan verandert er helemaal niets. Dus ik verzamel de moed om stapjes te zetten….. opzoek naar het vertrouwen in mijzelf.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *