Perfectionisme

Plop, een pop-up schermpje komt mijn beeldscherm binnen, het is een mailtje. In de gauwigheid denk ik te zien dat het een beoordelingsformulier is. Ik ga naar mijn mailbox en zie dat het klopt. Met spanning klik ik op het mailtje, wat zou het resultaat zijn? Ik open de bijlage en lees het resultaat…..

Even weet ik niet wat ik hier mee moet, want het is een onvoldoende. Geen wereldramp, ik kan het resultaat zelfs wel plaatsen. Ik weet waar het vandaan komt, waar de verwarring zat en waarom het net niet goed genoeg is. Het is oké, zeg ik tegen mezelf. Zo erg is het namelijk niet, want er is een herkansing mogelijk. Ik heb concrete feedback gekregen en daarmee is het halen van een voldoende echt wel mogelijk. Ik sluit mijn mail en ga verder waar ik mee bezig was. Toch ontstaat er een soort onrust, waar ligt dat toch aan? Ik ga stug door met mijn studieopdrachten, tot de onrust mij inhaalt.

En dan besef ik dat de onrust word aangestuurd door perfectionisme. Perfectionisme wat altijd zo knagend aanwezig is, wat in mijn oor fluistert dat dat wat ik doe niet goed genoeg is. Perfectionisme die ervoor zorgt dat ik elk verslag tot in den treuren nakeek voordat ik het instuurde. Dat perfectionisme had ik aan het begin van september in de kast gezet, want ik was echt niet van plan mezelf weer uit te putten door perfect te willen zijn. Dus besloot ik dat niet helemaal goed ook goed genoeg zou zijn en leverde het verslag in. Nu bleek dat in dit geval even niet zo te zijn en daar kwam perfectionisme weer om de hoek, met allerlei valse beschuldigingen. Genoeg om mijzelf de rest van het jaar mee de grond in te trappen.

Vandaag typte ik mijn herkansing, corrigeerde, typte, las door, corrigeerde en typte weer verder. Mijn halve verslag verdween en is ongeveer drie keer herschreven. Tot ik besefte dat genoeg, genoeg is. Nog één keer las ik mijn verslag door en besloot toen om er een punt achter te zetten. Perfectionisme, voor even lukte het jou om mij weer klein te krijgen, maar zullen we afspreken dat je nu weer even de kast in gaat? Niet perfect is namelijk ook oké! En dat maakt mij een stuk blijer, want als het niet perfect hoeft heb ik namelijk gewoon tijd om hard te lopen en dat heb ik dus ook gewoon gedaan.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *