Pauze

Zo Marit, wat gaan we vandaag bespreken?, vraagt mijn psychiatrisch verpleegkundige. Ik kijk haar aan, haal nog eens diep adem en zeg dan: “Uhm, ik weet het eigenlijk niet zo goed. Ik weet wel dat ik geen zin heb hierin.”. Zo dat is eruit denk ik opgelucht. Ik heb geen zin in therapie, ik heb geen zin om weer een uur over mijzelf en mijn ellende te moeten praten.

Ik kom er niet makkelijk mee weg door dit te zeggen, want mijn therapeut vind het natuurlijk rete interessant om uit te zoeken waarom ik geen zin heb. Geen zin hebben omdat ik op het terras wil zitten met een wijntje is een legitieme reden aldus mijn therapeut. Maar ik heb geen zin omdat ik gewoon even mijn kop in het zand wil steken. Niet wil voelen en ik wil doen alsof er niks aan de hand is. Ik wil dat mijn hoofd even stopt met nadenken, piekeren en negatief zijn. Ik wil een pauze van alle ellende.

Dan komt de volgende vraag van mijn therapeut; kan het oké zijn dat je even je kop in het zand wil steken? Ik val stil en weet even niet wat ik moet zeggen. Nee, ik vind het niet oké dat ik mijn kop in het zand wil steken. En ook niet dat ik wil doen alsof er niets aan de hand is, want ik moet mij toch volle 100 procent inzetten voor mijn herstel?
Juist, dit is het punt waar mijn perfectionisme en ik elkaar ontmoeten, want zelfs de inzet voor het herstellen van mijn depressie moet toch minimaal 100 procent zijn? en het liefst op 150 procent?

Mijn therapeut verteld mij dat het ook oké is dat ik soms even niet 100 procent wil of kan geven. Ze verteld me dat dat eigenlijk best normaal is. Voor mij is het nieuw dat ik  toegeef mij even niet voor de volle 100 procent in te willen of kunnen zetten voor mijn herstel. Blijkbaar is dit niet heel erg of raar, maar een beetje eng en spannend vind ik het wel.

Ik blijf tegen mijzelf herhalen: het is oké dat ik even moe ben van mijn strijd, pauze houden betekend niet dat ik opgeef.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *