Houdbaarheidsdatum

Het is voelt gek, maar sinds ik depressief ben is er veel in het nieuws rondom depressiviteit. Misschien is het zoiets als ik koop een rode auto en ineens zie ik hoeveel rode auto’s er rondrijden? Dat zou kunnen, maar ik denk dat er een aantal mensen hard aan het werk zijn om de taboe en schaamte rondom depressie te doorbreken.

Een depressie, is misschien wat vaag, ik begrijp soms mijzelf niet, dus laat staan dat een ander mij begrijpt. Maar is dat de reden voor schaamte en taboe?
Laat ik beginnen bij mijzelf, ik heb mijn ‘het gaat wel goed’ masker lang opgehouden, totdat mijn masker begon te scheuren. Mijn masker brak en toen…. werd ik opgenomen en kreeg ik de diagnose; depressie. Daarvoor heb ik uit schaamte nooit verteld hoe het echt met mij ging. Want wie zit er te wachten op somberheid en negativiteit? Niemand toch? En toen was daar de diagnose; depressie. Vanaf dat moment, kwam er eerst nog meer schaamte. Schaamte, voor het feit dat ik me zo voel, want laat ik eerlijk zijn, ik heb een leven waar ik best tevreden over kan zijn. Toch ben ik somber, heb ik weinig energie en heb ik suïcidale gedachten, daar heb ik dan toch geen reden voor?

Tijdens mijn opname zat ik een veilige bubbel met veel gelijkgestemden. Voor hen hoefde ik mij niet te schamen als ik weer eens tegen de dag aan het vechten was of me niet kon concentreren op een gesprek. Het leven buiten deze veilige bubbel is toch net even anders. Gelukkig heb ik fijne mensen om mij heen waarbij ik mijzelf mag en kan zijn, waartegen ik dag in dag uit kan zeggen hoe ik mij echt voel. Maar daarbuiten is ook nog een hele groep mensen, waarbij ik minder goed mijzelf kan zijn. Een groep mensen waarbij ik mijzelf ongemakkelijk voel, omdat de verwachting is dat het goed met me gaat, want nu ik weer thuis ben is alles toch over? Een groep mensen die denkt de houdbaarheidsdatum van mijn depressie te kunnen bepalen. Ik schaam me tegenover deze groep mensen, omdat ik mij voel zoals ik mij voel. Ik schaam me omdat ik mij niet zo voel als de ‘gelukkige’ mensen uit deze groep. Want je kan jezelf toch niet dag in dag uit somber voelen, of zelfs zo somber zijn dat je het leven niet meer ziet zitten?

Mijn antwoord; Ja, ik kan mijzelf dag in dag uit ontzettend somber en lusteloos voelen. Ik heb geen aan- of uit knop voor deze gevoelens. Geloof me ik heb er niet voor gekozen om depressief te zijn en ik doe er alles aan om mijzelf iets beter te voelen.
Het zou mij (en ik denk ook een ander) helpen als je probeert te accepteren dat ik mij voel zoals ik mij voel, zodat ik mij niet hoef te schamen voor mijn gevoelens. Het zou helpen dat jij niet de de uiterste houdbaarheidsdatum van mijn depressie bepaald, want als er een geplande einddatum was, dan had ik je die al wel verteld.
Daarbij mijn depressie is niet wie ik ben, ik ben Marit en ik ben depressief.

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *