De kleine grote stap

In heel korte tijd is het dan opeens zover, ik ga morgen met ontslag. Dit betekend dat ik met kerst ‘gewoon’ thuis ben. Gewoon zal het nog niet zijn, want hoe gewoon is het om thuis te zijn na een opname. Het lijkt me gek om weer thuis te zijn, maar ook spannend.

Het is spannend om de confrontatie met de ‘gewone wereld’ weer aan te gaan. Het zal mij spanning geven, het zal voor emoties zorgen en het zal energie kosten. Toch ga ik het ‘gewone leven’ in de ‘gewone wereld’ weer in. Het gewone leven tussen aanhalingstekens, want wat is het gewone leven? Wat is er nog over van mijn wereld, waar ik tot 12 december aan mee deed? Ik weet niet wat er nog van over is, maar ik weet wel dat ik het weer wil gaan proberen.

Het is een grote kleine stap in de goede richting. Het is een grote stap om van de opname terug naar huis te gaan. Het is een kleine stap in alle dingen die nog op mij af gaan komen, in mijn proces naar herstel. Ik ga naar huis, maar dat betekend niet dat alles in één keer over is. Ik zal mij niet beter voelen wanneer ik thuis ben, ik heb geen wonderpil gehad waardoor de depressie over is. Ik ga naar huis, omdat wegkruipen in de kliniek ook geen optie meer is. Ik ga naar huis om de dingen weer opnieuw aan te gaan, opzoek naar mijn nieuwe/oude ik?

Dit is een sprong in het diepe met mijn ogen open.
Een stap die me uitdaagt om weer te geloven.
‘T is spannend, het is eng maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen?
– Matthijn Buwalda

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *